jo-hanna
leven met ciop
een leven waarin ik me alleen en onbegrepen voel ondanks de liefde van mijn man en kind draag ik toch een verdried.
voorafgaand aan de diagnoze ciop ben ik twee jaar door een hel gegaan. van een een actieve hardwerkende vrouw en volop in het leven staan ging ik naar een leven met helse pijn.
volkomen afhankelijk van andere mensen een leven dat ik tot op heden nog moeilijk kan accepteren en ik haat het om te zijn wie ik nu ben .
0
2 reacties
Johanne 0
Dag Jo-hanna,
Tja, zo'n lijf met lastige leden.... er zijn makkelijker dingen in het leven. Zelf heb ik veel gehad aan de revalidatietherapie en de ontspanningsoefeningen. Verder zoek ik vooral de leuke activiteiten op om zoveel mogelijk te genieten van wat wel lukt. Terugkijken naar wat ik had, en nog had willen hebben, heeft niet zoveel zin. Dit is mijn lijf, en hier moet ik het mee doen! Dat is best lastig, zeker op de dagen/tijdens de nachten dat de ciap en/of de strümpell overheersen. In mijn familie wel iemand meegemaakt (de strumpell is erfelijk) die verbitterde en dit afreageerde op de omgeving. Zo wil ik niet worden. Als de acceptatie van de ziekte op eigen kracht niet lukt, zou ik zeker begeleiding door een psycholoog overwegen. Die kan helpen met het accepteren van de ziekte en begeleiden in het rouwproces (het loslaten van je gezonde lijf, je toekomstplannen etc.) en het vinden van een nieuw evenwicht. Sterkte ermee!
Plaats een reactie
Om te kunnen reageren moet je eerst ingelogd zijn. Als je nog geen profiel hebt op www.iemandzoalsik.nl, kun je je aanmelden. Hiermee krijg je de mogelijkheid om te reageren en ook om zelf gesprekken te starten en groepen te volgen.
aanmelden / login